İbn-i Amr İbni'l-As (R.A) anlatıyor: "Resulullah (S.A.V) (Hz. İbrahim'in duası olan):

"Ey Rabbim şüphesiz ki o putlar insanlardan pek çoğunu saptırmıştır. Kim bana uyarsa muhakkak ki o bendendir. Kim de emirlerine karşı gelirse, şüphesiz ki sen çok bağışlayıcı, çok merhamet edicisin" (İbrahim; 36)

mealindeki ayeti ile, Hz. İsa'nın duası olan:

"Eğer onlara azab edersen onlar senin kullarındır. Eğer onları bağışlarsan, elbette sen dilediğini yapmayı kadirsin ve sen herşeyi hikmetle yaparsın." (Maide; 113)

mealindeki ayeti tilavet buyurdu ve ellerini kaldırdı, şöyle yalvardı:

"Allahım! Ümmetimi (mağfiret et), ümmetimi (mağfiret et!)"

ve ağladı. Allah Teala Hazretleri: "Ey Cibril, Muhammed'e git!" dedi, "-Rabbin bildiği halde- niye ağladığını sor!" diye emretti.

Cebrail (A.S), ona gelip niye ağladığını sordu. (Rabb Teâla'ya dönüp Muhammed'in) ne söylediğini -O çok iyi bildiği halde- haber verdi. Bunun üzerine Allah Teâla Hazretleri: "Ey Cebrail! Muhammed'e git ve ona söyle ki:

'Biz seni ümmetin hususunda razı edeceğiz, asla kederlendirmeyeceğiz.' " (Müslim)

emegıne sağlıkkkkk.......