Ne Zaman Gerçek Kardeşler Olacağız?

Kalplerimizi İslam kardeşliği üzere birleştiren Rabbimize sonsuz hamd ve senalar…
O’nun Sevgili Resulü’ne, Ehl-i Beyt’ine, Sahabelerine ve onlara tâbi olanlara salât ve selâm…

Merhaba Dostlar;
Şu üzerinde durmayıp sıradan bir şey gibi algılayageldiğimiz İslam kardeşliğinin ne büyük bir nimet olduğunu ne zaman idrak edeceğiz?

Doğrusu zorluklarla elde dilmeyen şeylerin kıymeti de bilinmiyor.

Allah Celle ve Âlâ Hazretleri, iman nimetiyle birlikte, kalplerimizi birbirine telif etmese, kaynaştırıp ısındırmasa… Bizim de fırsatını bulsa diğer insanları çiğ çiğ yiyecek, Batılı ve ‘kimi bilmem ne bela’ insanlardan bir farkımız kalmayacak hafazanallah!

Peki, bu kardeşlik bilicini kazanmak ve diri tutmak için neler yapılabilir? İmanla kalplerimize ekilen uhuvvet/kardeşlik tohumlarını harekete geçirip yeşertecek ortama ve bilince nasıl sahip olabiliriz?

Şimdiki halde, müslümanca yaşamanın ve İslam kardeşliğinin önemini bilen milyonlarca Müslüman kardeşimiz, bu bilincini, çoğu defa belirli bir çevreye/cemaate borçlu. Dini şuur ve bilgi, büyük oranda bu ocaklarda işlenip elde edilebiliyor.

Bu sebeple, halkımızın ağzından bazen duyduğumuz; “Yahu Müslümanlık bir değil mi? Bu cemaatler de neyin nesi oluyor?” cinsinden soruvari itirazların pek haklılığı yok gibi… İslam’ın ve Müslüman kimliğinin yaşatılmasının yolunun bu cemaatlerden geçtiğinin bilincinde olmayan bu tür itirazları nereye koymalıyız acaba? Cehalet kefesine mi, gaflet kefesine mi? Varın siz düşünün…

İslam cemaat dinidir. Yani toplum olarak yaşanır. Bu açık gerçek ayet ve sünnet-i Resulullah ile sabittir. Tek başına ferdi ancak ibadet ve ahlaki meselelerle sorumlu tutabilirsiniz. Toplumun genelini ilgilendiren, davet, irşad, eğitme ve yol gösterme vazifelerini ancak müesseseler ve bu müesseseleri ayakta tutan devlet veya cemaatler yerine getirebilirler.

Cemaatlerin önemini bu şekilde vurguladıktan sonra, asıl üzerinde durmak istediğimiz, cemaatlerde kazanılan Müslüman kardeşliği bilincinin sorunlarına gelelim.

Cemaatlerde mü’min kardeşliği şuuru elde ediliyor dedik. Elde ediliyor edilmesine ama bu kardeşlik bilincinin de ciddi sorunları var.

Mesela, içinde gözlerimizi açtığımız gurubun/cemaatin temel hizmet kaidelerini ve önceliklerini, İslam’ın kaideleri ve öncelikleri gibi algılama ve uygulama hatasına düşüyoruz.

Oysa İslam çatısı her türlü meslek ve meşrebi, cemaati ve yorumu içine alan ana çatıdır. Bu ana çatının altına giren her fert ‘müslüman’dır. Müslüman şahsiyetinin esas dayanağı ‘müslüman kimliği’dir. Falan cemaatin veya filan gurubun üyesi olmak değil.

Bu yanlış bilincin oluşmasında her ne kadar bireylerin de kabahati varsa da bence asıl suçlu, mensuplarına bu şuuru vermeyen cemaat ileri gelenleridir.

İslam kardeşliği şuurunun cemaat elitleri tarafından verilmeyişinin en büyük sebebi, cemaat fertlerini kaybetme, daha doğrusu başka guruplara ‘kaptırma’ korkusudur. Oysa kendinden ve tuttuğu yoldan şüphesi olmayan liderlerin sadakat sorunu olmasa gerek.

İslam’a hizmet adına, ihlâsla ve nice fedakârlıklarla kurulmuş onca cemaatimiz, araç ve amaç dengesini kaybettiği için belirli bir kaymak tabakanın öncelikleri doğrultusunda yol almakta ve başlangıçtaki esas hedeflerin hayli uzağına yönelmektedir.

Amaç İslam’a hizmet iken, fertlerin geri plana itildiği ‘hizmete hizmet’ mantığı hâkim olmaya başlamıştır.

Kırıcı olmamak adına bu duruma sadece çarpıcı bir örnek verip geçeceğiz. İnsanımızın kolundaki bileziğini çıkarıp verdiği “İslami/dini” TV kanallarının, istisnai programlar hariç diğer kapitalist medyadan ne farkı vardır? İmanın ve İslam’ın fikriyatını savunmak için girişilmiş bu işlerde çalışan ‘müslüman’ medya mensuplarının yaşam tarzı, diğer meslektaşlarından ne kadar farklıdır?

Eskilerimizin tabiriyle; “Kem âlâtlarla, kemâlât olmaz.” Kötü hal ve tavırlarla, güzel ve makbul sonuçlar elde edilemez.

Müslüman; önce kimlik bilinciyle, sonra bu bilinci donatan ilmiyle ve bunların hepsini bütünleyen şahsiyet ve güzel bir ahlakla müslümandır. Yaban otlarının mezbeleliğe çevirdiği gönül bahçemizle, İslam’a hizmet edemeyiz. Olsa olsa, nefsimize ve çıkarımıza hizmet ederiz. Öyle görünüyor ki, cemaatlerimizin durumu da bundan farklı değildir.

İşte, bu ve bunun gibi sebeplerden dolayı, cemaatlerimizin meydana getirdiği onca birikim ve emek, büyük oranda heba edilmekte veya dar gurupların çıkarlarına hizmet ederken, cemaatin bütününe veya toplumun geneline pek bir hizmet götürememektedir.

Hepsinden önemlisi, İslam’ın temsili ve tebliği noktasında ana taşıyıcı olan cemaatlerin, İslam kardeşliği adına güzel örneklik sunamamalarıdır. Fanatik futbol taraftarlığı kıvamında bir cemaatçilik anlayışı, İslam’ın evrenselliğine ciddi gölge düşürmektedir.

Görünen o ki, biz bu cemaatlerimizle, en azından bir süre daha, bırakınız evrensel İslam temsilini, kendi mahallemizde bile huzurlu bir komşuluk sergileyemeyeceğiz.

Üstelik çözüm de orta yerde bizi bekliyor;
“Ve hepiniz toptan Allah’ın ipine sımsıkı sarılın. Parçalanıp ayrılmayın…” (alıntı)..........