Keyhusrev ve Cem’in Kadehi


Keyhusrev bir gün Cemşîdcesine oturmuş, güneşe karşı da Cem’in kadehini koymuş, yedi iklimin sırlarını seyrediyor, yedi yıldızın hareketlerini o kadehten takip eyliyordu.

O kadehte, iyi kötü, ona görünmeyen hiçbir şey yoktu. Bir gün Cem’in kadehinde Cem’in kadehini de görmek, bütün bir âlemi bir anda bir açıdan seyretmek istedi. Gerçi bütün âlemi görüp duruyordu, ama o kadehte o kadehi göremiyordu. Bu sırrı anlamak için bir hayli uğraştı, ancak bir türlü gözünün önündeki perde kalkmadı.


Sonunda kadehte şöyle bir yazı belirdi:

“Bizde bizi nasıl görebilirsin sen? Biz kendimizden tamamen fâni olduk. Artık bizim sûretimizi toprak âleminde kim görebilir? Bizden beden de geçti, can da. Ne adımız kaldı, ne sanımız. Artık ne görürsen, gördüğün sensin, biz değiliz. Çünkü biz, bir kere daha zuhur etmeyiz. Sûretimiz, sûretsizliğe döndü, ezelle birleşti. Artık sûretimizi ne ararsın? Her şeyi bizimle görebilirsin, ama bizi görmenin imkânı yoktur. Zira varlığımız bir zerre olsaydı o zerre kendi varlığıyla büyüklenerek aldanırdı. Fakat kimsecikler ebediyen varlığımızdan bir zerre bile göremezler. Çünkü güneş, zerreden birazcık olsun ayrılmaz ki! Kendinden haber almayı istiyorsan varlığından geç, kendine bakma! Gözbebekleri küçüktür, ama onlar varlıklarından geçmişlerdir. Onun için bir zerre miktarınca kendi yüzlerini görmezler. Var oldukça ölümü seçip kabullenmişlerdir. Bu yüzden büyüklenmez, kendilerini görmezler. Zira ölüler kendilerini görmezler. Ölümde hayat istiyorsan hayatı ölüm bilmelisin. Ebedî bir sûret, ancak sûretsizlikte bulunabilir.
Bizim gibi olmak istiyorsan bize benzemelisin. Varlığını terket, kendinden fâni ol! Bu âlemde insana yokluktan bir kale gerek. Yoksa dört bir yandan yaralanırsın...”

Keyhusrev, bu sırrı anlayınca saltanatının elinden çıktığını gördü. Saltanat yurdunun, yokluktan başka bir şey olmadığını, bu dünyada bekânın da fâni olduğunu iyice anladı. Varlık ovasının, kendisi için aşılmaz bir engel olduğunu idrak etti ve yokluk kaftanını sırtına geçirdi.

Ermişler gibi bu fâni mülkü terketti. Şehadet getirip yokluk mesnedinde uyudu gitti. Lohrasp’ı huzuruna çağırıp yerine geçirdi, padişah yaptı. Kendisi bir mağaraya gitti, kadehi de beraberinde götürdü. Karlar altında gömüldü kaldı. Bir daha da namı duyulmadı, nişanı kalmadı. Zira batan kişilerin nişanı olmaz. Kıyıda oturanlar onlardan habersizdirler.

Ey oğul! Sen de bir girdabın içindesin. Uykudasın da uyuduğundan haberin yok. Sen, bize nisbetle, güneşin karşısında bir buz parçası yahut suyun üstünde bir avuç toprak gibisin. Gemisiz olarak denize atıldın mı deniz, senin ne olduğunu sana söyler...



İLAHİNAME
FERÎDÜDDİN ATTÂR

emeğine saglık doğanay

teşekkür ederim sevda sağolasın

Ey oğul! Sen de bir girdabın içindesin. Uykudasın da uyuduğundan haberin yok. Sen, bize nisbetle, güneşin karşısında bir buz parçası yahut suyun üstünde bir avuç toprak gibisin. Gemisiz olarak denize atıldın mı deniz, senin ne olduğunu sana söyler...



İLAHİNAME
FERÎDÜDDİN ATTÂR

-------------------------
Tesekkürler doganay güzel yazi ibret alinmasi gerekir,acizane kardesinde bir yazi gönderiyor okursan sevinirim,hosca ve dostca kal.

ALLAH RAZI OLSUN ABİM NEDEMEK TABİ OKURUZ ABİM

Ey oğul! Sen de bir girdabın içindesin. Uykudasın da uyuduğundan haberin yok. Sen, bize nisbetle, güneşin karşısında bir buz parçası yahut suyun üstünde bir avuç toprak gibisin. Gemisiz olarak denize atıldın mı deniz, senin ne olduğunu sana söyler...



EMEĞİNE SAĞLIK