[/color][/size][size=x-large][color=#0000FF]toprak tohumun içinde yazılı olanı bilemezdi.
tohumda olmayan birşeyide kendiliğinden ona veremezdi.

onu sadece bağrına bastı o kadar.

tohum su istedi. su da, tohumun kaderinden habersizdi.
yavaşca tohumun gözeneklerinden tohuma sızdı.

sonra bir filizcik başını uzattı tohumdan.
tıpkı yumurtayı delen bir civciv gibi.

toprakta, suda ve tohumda olmayan şey, o minicik filizde vardı.
çünki filiz canlıydı.

peki ama cansız tohum nasıl olduda birden bire dirili verdi.

ne gören var ne bilen.

ilim dünyasıda bu hadiseyi açıklayan hiç ama hiçbir teoride yok

tohumun içinde bitkinin programı var diyenlerbir noktayı unutuyorlar.

o programın içinde hayatın kendisi yok.

filiz dünyanın merkezinin ne tarafa düşdüğünü bilemezdi.
ama onun tam aksi yöne doğru, koca dünyanın çekimine meydan okurcasına yükselmeye başladı.

filiz toprağın üstünde neyle karşılaşacağından da habersizdi
ama toprağı deldi ve çıktı.

orada cansız güneşin sıcak tebessümüyle karşılaştı.
sonra cansız bulutlar onu yağmurdan elleriyle okşadı.

cansız hava zerrecikleri doluştu yapraklarından içeri.
orada birer tezgah bulup harıl harıl çalışmaya başladılar.

o her şeyi herşey tanıyor gibiydi. sora gonca açtı
renk renk işlenmiş desenlerini gösterdi. ,bende hiç bir tesadüf eseri yok, dedi nakışlarının lisanıyla.

kusur arayan gözlerede kuran ın lisanıyla meydan okudu.

haydi çevir gözünü ; en küçük bir kusurdan eser görüyormusun.

çiçek tohumdan çıktı ama çiçekteki hayat ölü tohumda yoktu.

yağmur güneş havada hiçbiri tohumu diriltmedi. çünki kendilerinde
olmayan şeyi bir tohuma bağışlamaya güçleri yetmezdi.

bütün bunların hizmeti bu tohumu dirilt ey rabbimiz bir duadan
ibaretti.o dualarla ölü tohum dirildi çiçek açtı ve yeni yeni tohumlar verdi.
ve çiçekler tohumla başladı tohumla bitti.