04-15-2007, 01:21 AM
Hayvanlar ilhama nasil mazhar olurlar?
Allah-in kudret sifatinin tecellileri sonsuz oldugu gibi kelam sifatinin muhataplari da sonsuzdur. Bu muhataplar icerisinde ilk sirayi insanlar alirlar. Peygamberlere vahiy indiren Cenab-i Hak, veli kullarinin kalplerine de ilhamda bulunur. Melekler alemi de butun islerini ilhamla yaparlar.
ilham, akil nimetinden mahrum olan hayvanlar alemine de Allah-in bir ilaha ihsanidir. O gunahsiz varliklar da vazifelerini ilhamla ogrenir ve yine ilhamla yerine getirirler. insanoglu seker pancarindan seker yapacak seviyeye gelmek icin asirlar boyu calismisken, ilk arilarin da bugunku arilar gibi bal yapabilmeleri ancak ilhamla aciklanabilir. Yine insanoglu ucak yapmak icin asirlarca calismisken, butun kuslarin, sineklerin ucmayi bilmeleri ve ucabilmeleri ancak ilhamla aciklanabilir. Bazi cevreler bu ilaha ihsanlara icgudu diyerek bu sonsuz mucizeleri tabii ve tesadufi saymaya cabalarlar.
ilham, hava karardiginda bir agacin dallari arasina saklanan sercelerden, yuvalarina donen karincalara, bir kaya parcasinin kuytuluklarinda gizlenen baliklardan, ormanin tenha bir kosesinde kendine emniyet arayan ceylana kadar her canliyi sevk ve idare eden ayri bir alem. Hepsi bir ilham ile, bir sevk-i kadera ile geceleyecegi yeri en guzel bicimde belirliyor. Ertesi gun, gunesin ilk huzmelerinin ufukta belirmesiyle baslayan cesitli, karmasik, muthis bir mesai. Gorevlilerin hepsi bir his ile yola cikar, bir tarafa yonelir, ucar, kosar, yurur, yuzer... Ama hicbiri nereye gittigini, saatin kac oldugunu, kac saat mesai yapacagini, ne zaman yuvasina donecegini bilmez. Ama hepsinin de isi ilaha bir ilhamla mukemmel gorulur.
Hayvanlar, kendilerine ilham eden Rablerini, yine ilhamla bilirler. Bir hayvan, kendisinin ne oldugunu, kac ayagi bulundugunu, midesini, cigerini bilmese bile var oldugundan haberdardir. Ve bu varligi korumak ister. Elinden almaya kalkisirsaniz sizden kacar. iste kendi varligini ilhamla bilen ve bundan memnun olan her canlinin kalbinde, bilemeyecegimiz bir keyfiyette, bu ihsana tesekkur duygusu mevcuttur. Evet, kendini bilenin Rabbini de bilmesi gerekir. Bu mana, hayvanlarin hepsinde gecerlidir. Lakin Rablerini bilisleri de kendilerini bilmeleri gibi, cok cuz-adir, ama gercektir.
Goz goze geldigimiz herhangi bir hayvan, bizim ruh dunyamizi bilmekten ne kadar uzak ise, biz de onun ic alemini bilmekten o kadar uzagiz. Bizim bildigimiz, onun sadece bedeni ve organlaridir. Kaninda nelerin yuzdugunu bilsek bile, icinden nelerin gectigini bilemeyiz. uyle ise, ic alemlerinin cahili oldugumuz bu canlilarin, Rablerini bilmediklerini nasil iddia edebiliriz?
Allah-in kudret sifatinin tecellileri sonsuz oldugu gibi kelam sifatinin muhataplari da sonsuzdur. Bu muhataplar icerisinde ilk sirayi insanlar alirlar. Peygamberlere vahiy indiren Cenab-i Hak, veli kullarinin kalplerine de ilhamda bulunur. Melekler alemi de butun islerini ilhamla yaparlar.
ilham, akil nimetinden mahrum olan hayvanlar alemine de Allah-in bir ilaha ihsanidir. O gunahsiz varliklar da vazifelerini ilhamla ogrenir ve yine ilhamla yerine getirirler. insanoglu seker pancarindan seker yapacak seviyeye gelmek icin asirlar boyu calismisken, ilk arilarin da bugunku arilar gibi bal yapabilmeleri ancak ilhamla aciklanabilir. Yine insanoglu ucak yapmak icin asirlarca calismisken, butun kuslarin, sineklerin ucmayi bilmeleri ve ucabilmeleri ancak ilhamla aciklanabilir. Bazi cevreler bu ilaha ihsanlara icgudu diyerek bu sonsuz mucizeleri tabii ve tesadufi saymaya cabalarlar.
ilham, hava karardiginda bir agacin dallari arasina saklanan sercelerden, yuvalarina donen karincalara, bir kaya parcasinin kuytuluklarinda gizlenen baliklardan, ormanin tenha bir kosesinde kendine emniyet arayan ceylana kadar her canliyi sevk ve idare eden ayri bir alem. Hepsi bir ilham ile, bir sevk-i kadera ile geceleyecegi yeri en guzel bicimde belirliyor. Ertesi gun, gunesin ilk huzmelerinin ufukta belirmesiyle baslayan cesitli, karmasik, muthis bir mesai. Gorevlilerin hepsi bir his ile yola cikar, bir tarafa yonelir, ucar, kosar, yurur, yuzer... Ama hicbiri nereye gittigini, saatin kac oldugunu, kac saat mesai yapacagini, ne zaman yuvasina donecegini bilmez. Ama hepsinin de isi ilaha bir ilhamla mukemmel gorulur.
Hayvanlar, kendilerine ilham eden Rablerini, yine ilhamla bilirler. Bir hayvan, kendisinin ne oldugunu, kac ayagi bulundugunu, midesini, cigerini bilmese bile var oldugundan haberdardir. Ve bu varligi korumak ister. Elinden almaya kalkisirsaniz sizden kacar. iste kendi varligini ilhamla bilen ve bundan memnun olan her canlinin kalbinde, bilemeyecegimiz bir keyfiyette, bu ihsana tesekkur duygusu mevcuttur. Evet, kendini bilenin Rabbini de bilmesi gerekir. Bu mana, hayvanlarin hepsinde gecerlidir. Lakin Rablerini bilisleri de kendilerini bilmeleri gibi, cok cuz-adir, ama gercektir.
Goz goze geldigimiz herhangi bir hayvan, bizim ruh dunyamizi bilmekten ne kadar uzak ise, biz de onun ic alemini bilmekten o kadar uzagiz. Bizim bildigimiz, onun sadece bedeni ve organlaridir. Kaninda nelerin yuzdugunu bilsek bile, icinden nelerin gectigini bilemeyiz. uyle ise, ic alemlerinin cahili oldugumuz bu canlilarin, Rablerini bilmediklerini nasil iddia edebiliriz?
