03-27-2007, 10:32 AM
Yirtik pirtik paltolar giymis iki cocuk kapimi caldi. "Eski gazeteniz varmi, bayan?" uok isim vardi. unce hayir demek istedim, ama ayaklarina gozum ilisince sustum. ikisinin de ayaklarinda eski sandalatler vardi ve ayaklari su icindeydi. "iceri girin de size kakao yapayim." dedim. Hic konusmuyorlardi. Islak ayakkabilari halida iz birakmisti. Kakaonun yaninda recel ekmek de hazirladim onlara, belki disaridaki sogugu unutturabilir, azicik da olsa isitabilirdim minikleri.
Onlar sominenin onunde karinlarini doyururken ben de mutfaga dondum ve yarida biraktigim isleri yapmaya koyuldum. Oturma odasinda ki sessizlik dikkatimi cekti. Bir an kafami uzattim iceriye kucuk kiz elindeki bos fincana bakiyordu. Erkek cocugu bana dondu ve "Bayan, siz zenginmisiniz?" diye sordu.
"Zengin mi? Yo hayir!" diye cevaplarken cocugu, gozlerim bir an ayagimdaki eski terliklere kaydi.
Kiz elindeki fincani tabagina dikkatle yerlestirdi ve "Sizin fincanlariniz ve fincan tabaklariniz takim." dedi. Sesindeki aclik, karin acligina benzemiyordu. Sonra gazetelerini alip ciktilar disaridaki soguga. Tesekkur bile etmemislerdi, ama buna gerek yoktu. Tesekkur etmekten daha ote birsey yapmislardi. Duz mavi fincanlarim ve fincan tabaklarim takimdi. Pisirdigim patateslerin tadina baktim. Sicacikti patatesler.
Basimizi sokacak evimiz vardi. Bir esim vardi ve esimin de bir isi, bunlar da fincanlarim ve fincan tabaklarim gibi uyum icindeydi. Sandalyeleri sominenin onunden kaldirip, yerlerine yerlestirdim. uocuklarin sandaletlerinin camur izleri halinin uzerindeydi hala. Silmedim ayak izlerini. Silmeyecegim de.
Olur ya; unutuveririm ne denli zengin oldugumu...
Siz sakin unutmayin ne kadar zengin oldugunuzu. Ben unutmayacagim.
Onlar sominenin onunde karinlarini doyururken ben de mutfaga dondum ve yarida biraktigim isleri yapmaya koyuldum. Oturma odasinda ki sessizlik dikkatimi cekti. Bir an kafami uzattim iceriye kucuk kiz elindeki bos fincana bakiyordu. Erkek cocugu bana dondu ve "Bayan, siz zenginmisiniz?" diye sordu.
"Zengin mi? Yo hayir!" diye cevaplarken cocugu, gozlerim bir an ayagimdaki eski terliklere kaydi.
Kiz elindeki fincani tabagina dikkatle yerlestirdi ve "Sizin fincanlariniz ve fincan tabaklariniz takim." dedi. Sesindeki aclik, karin acligina benzemiyordu. Sonra gazetelerini alip ciktilar disaridaki soguga. Tesekkur bile etmemislerdi, ama buna gerek yoktu. Tesekkur etmekten daha ote birsey yapmislardi. Duz mavi fincanlarim ve fincan tabaklarim takimdi. Pisirdigim patateslerin tadina baktim. Sicacikti patatesler.
Basimizi sokacak evimiz vardi. Bir esim vardi ve esimin de bir isi, bunlar da fincanlarim ve fincan tabaklarim gibi uyum icindeydi. Sandalyeleri sominenin onunden kaldirip, yerlerine yerlestirdim. uocuklarin sandaletlerinin camur izleri halinin uzerindeydi hala. Silmedim ayak izlerini. Silmeyecegim de.
Olur ya; unutuveririm ne denli zengin oldugumu...
Siz sakin unutmayin ne kadar zengin oldugunuzu. Ben unutmayacagim.
