03-21-2007, 11:05 AM
Yasli coban surusunu otlatmak icin yaylaya ciktiginda tepeye yakin bir elma agacinin altinda dinlenir ve eger mevsimiyse, onunla konusarak: "Hadi bakalim evladim, derdi. Bu ihtiyarin elmasini ver artik". Ve bir elma duserdi, en guzelinden, en olgunundan. Yasli adam sedef kakmali cakisini cikartarak onu dilimlere ayirir ve kucuk bir tas yogurtla birlikte ekmegine katik ettikten sonra, babasindan kalan Kur'an'ini okumaya koyulurdu.
uoban, bu agaci yirmi yil kadar once diktiginde sik sik sular, bunun icin de buyukce bir gugume doldurdugu abdest suyundan geriye kalani kullanirdi. Elma agacinin kokleri, belki de bu sularla kuvvet bulmus ve kisa surede serpilip meyve vermeye baslamisti. uoban o zamanlar henuz genc sayildigindan soyle bir uzandi mi en guzel elmayi sip diye koparirdi. Fakat aradan gecen bunca yil icinde beli bukulup boyu kisalmis, agacinkiyse bir cinar gibi buyuyup goklere yukselmisti. Ama boyu ne olursa olsun, agac yine de yavrusu degil miydi? Onu bir evlat sevgisiyle oksarken :
"Ver yavrum, derdi, gonder bakalim bu gunku kismetimi." Ve bir elma duserdi hic nazlanmadan, yillar boyu hicbir gun aksamadan.
Koyluler, uzaktan uzaga gozledikleri bu hadiseyi birbirlerine anlatip yasli cobanin veli bir zat oldugunu soylerlerdi.
Yasli adam, agacin altinda dinlenip namazini kildigi bir gun, yine elmasini istedi. Ancak dallar dolu olmasina ragmen nedense birsey dusmemisti. Sonra bir daha, bir daha tekrarladi istegini. Bekledigi sey bir turlu gelmiyordu. Gozyaslari, yeni dogmus kuzularin tuylerini andiran beyaz sakalini islatirken, agacin altindan uzaklasip koyunlarin arasina atti kendini.
Yavrusu, meyve verdigi gunden bu yana ilk defa reddediyordu onu. ihtiyar cobanin beli her zamankinden fazla bukulmus, gucsuz bacaklari da vucudunu tasiyamaz olmustu. Hayvanlarini usulca toplayip koye dogru yoneldiginde, asagidaki caminin her zamankinde daha nurlu minarelerinden yankilanan ezan sesiyle irkildi birden. Yeniden dogmustu sanki coban. Birsey hatirlamisti.
uocuklar gibi sevinerek agacin yanina kostu ve ona sefkatle sarilirken :
"Canim" dedi, hickirip aglayarak.
"Benim guzel evladim, mis kokulum. su unutkan ihtiyari uzmeden once neden soylemedin, bu gunun Ramazan'in ilk gunu oldugunu ?"
uoban, bu agaci yirmi yil kadar once diktiginde sik sik sular, bunun icin de buyukce bir gugume doldurdugu abdest suyundan geriye kalani kullanirdi. Elma agacinin kokleri, belki de bu sularla kuvvet bulmus ve kisa surede serpilip meyve vermeye baslamisti. uoban o zamanlar henuz genc sayildigindan soyle bir uzandi mi en guzel elmayi sip diye koparirdi. Fakat aradan gecen bunca yil icinde beli bukulup boyu kisalmis, agacinkiyse bir cinar gibi buyuyup goklere yukselmisti. Ama boyu ne olursa olsun, agac yine de yavrusu degil miydi? Onu bir evlat sevgisiyle oksarken :
"Ver yavrum, derdi, gonder bakalim bu gunku kismetimi." Ve bir elma duserdi hic nazlanmadan, yillar boyu hicbir gun aksamadan.
Koyluler, uzaktan uzaga gozledikleri bu hadiseyi birbirlerine anlatip yasli cobanin veli bir zat oldugunu soylerlerdi.
Yasli adam, agacin altinda dinlenip namazini kildigi bir gun, yine elmasini istedi. Ancak dallar dolu olmasina ragmen nedense birsey dusmemisti. Sonra bir daha, bir daha tekrarladi istegini. Bekledigi sey bir turlu gelmiyordu. Gozyaslari, yeni dogmus kuzularin tuylerini andiran beyaz sakalini islatirken, agacin altindan uzaklasip koyunlarin arasina atti kendini.
Yavrusu, meyve verdigi gunden bu yana ilk defa reddediyordu onu. ihtiyar cobanin beli her zamankinden fazla bukulmus, gucsuz bacaklari da vucudunu tasiyamaz olmustu. Hayvanlarini usulca toplayip koye dogru yoneldiginde, asagidaki caminin her zamankinde daha nurlu minarelerinden yankilanan ezan sesiyle irkildi birden. Yeniden dogmustu sanki coban. Birsey hatirlamisti.
uocuklar gibi sevinerek agacin yanina kostu ve ona sefkatle sarilirken :
"Canim" dedi, hickirip aglayarak.
"Benim guzel evladim, mis kokulum. su unutkan ihtiyari uzmeden once neden soylemedin, bu gunun Ramazan'in ilk gunu oldugunu ?"
