10-05-2008, 06:49 PM
...Hep bir yanım yarımlık, hep senden uzaktalık, hayattaki tek 'kimse'mden yoksunluk, yani kimsesizlikti.
Sadece sana sarilarak uyudugumda nefes alabiliyordum.
Beni kollarina aldığında, yüzümü masumiyetinin yurduna, o kimsesizboynuna dayadığımda, kokunu kalbimle soluduğumda... Uykun benim
cennetimdi.
Çünkü cennet sadece ikimizin olabildiği yerdi benim için.
Uykunda sadece ikimiz vardik. Aşkıma dar gelen sevgi sözcüklerine
ihtiyacım yoktu orada. Sana sevgimi anlatmaya, ispat etmeye
ihtiyacım yoktu artık.
Seni yollarca, şehirlerce uzağından sevdim. Seni kelimelerce,
şiirlerce yakınından sevdim. Seni dünya üzerinde sanki ilk kez benim
için kalemi eline alip da yazdığın mektuplarca sevdim.
Sensiz geçen gecelerde yüreğimde biriken kiskançlığın, öfkenin,kırgınlığın ve hasretin hummalı karanlığı, sana kavuştuğum anlardasevinçten çıldırmanın eşiğinde tarifsiz bir hazza dönüşürdü... Sanayeniden dokunmak, sanki bulutlara öpücükler kondurmak gibiydi...
Huzurla huzursuzluk, hasret ve kavuşma, aşk ve öfke, merhamet ve acımasızlık,kırgınlık ve bagışlama her sey ama her sey
sevgimizin taşkın sularında birbirine karışırdı.
Iki kalbin bir ömre sığdırabileceği
tüm duyguları biz o kısacık anlarda soluk soluğa yaşardık...
Hala seninle geçireceğim anlarin telasiyla tüketir gibi yasiyorum sensiz geçen günlerimi.
Yılar geçti, hala seni görecek olmanı
kalp çarpıntılarıla, yalniz senin için giyiniyorum en güzel giysilerimi.
Sen güzel bulasın diye geçiyorum aynalarin karsisina.
Seninle geçen zaman bir daha tekrarı olmayan, dogaçlama bir melodi gibi benim için... Sanki birlikte yazılmış kaderimizin
sayili dakikalarindan an çalıyorum.
Öylece karşında oturup seni seyretmeyi,sana yemek hazırlamayı, seninlesohbet etmeyi,dostlarını ağırlamayı, seninle birlikte uyumayı, yanipaylastığımız ne varsa
hepsini bir daha asla okuyamayacağım bir şiiri
kelime kelime içime sindirir gibi, soluk soluğa hissederek yaşıyorum
alıntı
Sadece sana sarilarak uyudugumda nefes alabiliyordum.
Beni kollarina aldığında, yüzümü masumiyetinin yurduna, o kimsesizboynuna dayadığımda, kokunu kalbimle soluduğumda... Uykun benim
cennetimdi.
Çünkü cennet sadece ikimizin olabildiği yerdi benim için.
Uykunda sadece ikimiz vardik. Aşkıma dar gelen sevgi sözcüklerine
ihtiyacım yoktu orada. Sana sevgimi anlatmaya, ispat etmeye
ihtiyacım yoktu artık.
Seni yollarca, şehirlerce uzağından sevdim. Seni kelimelerce,
şiirlerce yakınından sevdim. Seni dünya üzerinde sanki ilk kez benim
için kalemi eline alip da yazdığın mektuplarca sevdim.
Sensiz geçen gecelerde yüreğimde biriken kiskançlığın, öfkenin,kırgınlığın ve hasretin hummalı karanlığı, sana kavuştuğum anlardasevinçten çıldırmanın eşiğinde tarifsiz bir hazza dönüşürdü... Sanayeniden dokunmak, sanki bulutlara öpücükler kondurmak gibiydi...
Huzurla huzursuzluk, hasret ve kavuşma, aşk ve öfke, merhamet ve acımasızlık,kırgınlık ve bagışlama her sey ama her sey
sevgimizin taşkın sularında birbirine karışırdı.
Iki kalbin bir ömre sığdırabileceği
tüm duyguları biz o kısacık anlarda soluk soluğa yaşardık...
Hala seninle geçireceğim anlarin telasiyla tüketir gibi yasiyorum sensiz geçen günlerimi.
Yılar geçti, hala seni görecek olmanı
kalp çarpıntılarıla, yalniz senin için giyiniyorum en güzel giysilerimi.
Sen güzel bulasın diye geçiyorum aynalarin karsisina.
Seninle geçen zaman bir daha tekrarı olmayan, dogaçlama bir melodi gibi benim için... Sanki birlikte yazılmış kaderimizin
sayili dakikalarindan an çalıyorum.
Öylece karşında oturup seni seyretmeyi,sana yemek hazırlamayı, seninlesohbet etmeyi,dostlarını ağırlamayı, seninle birlikte uyumayı, yanipaylastığımız ne varsa
hepsini bir daha asla okuyamayacağım bir şiiri
kelime kelime içime sindirir gibi, soluk soluğa hissederek yaşıyorum
alıntı