06-20-2008, 11:51 PM
Hoş geldin hayat… geri mi geldin… bitmedi mi bana yaptıkların….
Olsun hoş geldin…..
Nerden çıktın bu kez biliyor musun …. düşten güzel bir kumdan kalenin altından… o yıktı…üfleyiverdi… yıkıldı… oysa ben kalenin kumdan olduğunu bile bilmiyordum…. altından sen çıktın… demek oraya saklanmıştın… yokluğunda neler mi yaptım?
Çok mutlu oldum hayat. Ben, ilk kez ben oldum… anlamalıydım buna izin vermeyeceğini…
Olsun… ben sen yokken kalabalık bir caddede kimseye aldırmadan dansettim onunla… mavilerde dolaştım… çiçekler kokladım…. Ben onun göğsünde yatıp düşler kurdum hayat…elele yabancı bir sahilde dolaştık biz sen yokken…. Orayı bile bulduk… Sevdim biliyor musun… çok sevdim… çok sevdim be hayat…. Az daha gecikseydin olmaz mıydı…
Seni gözyaşlarımla karşıladım… sanma özledim… sevinç gözyaşlarıdır bunlar… sakın sanma… sen hiç dürüst olmadın ama hayat… bırak ben olayım… ben aşık oldum sen yokken. Aşk parçaladı beni… her hücremi ele geçirdi… köpeklerden bile korkmaz oldum, gururumu taş yollara serdim, ezip geçtiler biliyor musun…. İki bahar geçti… daha çoğunu istedim işte,… tüm kendini bilmezliğimle… istedim.. olmadı…
Karnımın içindeki kıpırtılara aldırma… onu da atlatırız be hayat… sen sus yalnız… sesiz ol . olmaz mı… seninle dertleşeceğim hiç aklıma gelmezdi… ama ne yaparsın… geriye bir sen kaldın hayat… tüm acımasızlığınla….
Sen yokken bana “güven” dersi vermeye kalktılar hayat…. Bana hiç güvenmedikleri halde…benden güven istediler… en yakınlarının ismini bile söyleyecek kadar güvenmemişlerdi oysa bana… yıkarım sırça köşklerini sandılar…..komik mi… dur dahası var…. Benim gerçek olduğuma bile inanmamışlardı… “sen gerçek olamazsın demişlerdi” bana… varlığıma, sözlerime, bakışlarımdan taşan sevgiye…. Benim ben olduğuma bile….
Yargılamakla suçladılar beni hayat…. Kadın yanımın hissettiklerini yargılamaktan utanmadılar ancak… hislerimi yargıladılar… ben kadındım ya… öyle olur bir anne çünkü….neden öyle hissetmiş olabileceğime hiç aldırmadılar biliyor musun….
Bir taşla iki kuş vurmaya çalışırlarken bile susuşlarıma aldırmadılar… ne mi oldu onlara… beni sana bırakıp gittiler. Hiç affetmeyeceğim biliyor musun… bana yapılan, sevgime yapılan bu haksızlığı hiç affetmeyeceğim… onlar yanıbaşlarındaki ruhsuzluğu ve sevgisizliği tercih ettiler… yalanların böylesi güzel olabileceği aklıma gelmezdi… yalanların altında yıkamışlar beni… bilmiyordum, yine kendileri anlattılar….şimdi bak senin kollarınayım yine… yap, canın ne istiyorsa yap bana… çıkmaz sesim. Seni de hiç affetmeyeceğim ancak bil!
Özge Büyük
Olsun hoş geldin…..
Nerden çıktın bu kez biliyor musun …. düşten güzel bir kumdan kalenin altından… o yıktı…üfleyiverdi… yıkıldı… oysa ben kalenin kumdan olduğunu bile bilmiyordum…. altından sen çıktın… demek oraya saklanmıştın… yokluğunda neler mi yaptım?
Çok mutlu oldum hayat. Ben, ilk kez ben oldum… anlamalıydım buna izin vermeyeceğini…
Olsun… ben sen yokken kalabalık bir caddede kimseye aldırmadan dansettim onunla… mavilerde dolaştım… çiçekler kokladım…. Ben onun göğsünde yatıp düşler kurdum hayat…elele yabancı bir sahilde dolaştık biz sen yokken…. Orayı bile bulduk… Sevdim biliyor musun… çok sevdim… çok sevdim be hayat…. Az daha gecikseydin olmaz mıydı…
Seni gözyaşlarımla karşıladım… sanma özledim… sevinç gözyaşlarıdır bunlar… sakın sanma… sen hiç dürüst olmadın ama hayat… bırak ben olayım… ben aşık oldum sen yokken. Aşk parçaladı beni… her hücremi ele geçirdi… köpeklerden bile korkmaz oldum, gururumu taş yollara serdim, ezip geçtiler biliyor musun…. İki bahar geçti… daha çoğunu istedim işte,… tüm kendini bilmezliğimle… istedim.. olmadı…
Karnımın içindeki kıpırtılara aldırma… onu da atlatırız be hayat… sen sus yalnız… sesiz ol . olmaz mı… seninle dertleşeceğim hiç aklıma gelmezdi… ama ne yaparsın… geriye bir sen kaldın hayat… tüm acımasızlığınla….
Sen yokken bana “güven” dersi vermeye kalktılar hayat…. Bana hiç güvenmedikleri halde…benden güven istediler… en yakınlarının ismini bile söyleyecek kadar güvenmemişlerdi oysa bana… yıkarım sırça köşklerini sandılar…..komik mi… dur dahası var…. Benim gerçek olduğuma bile inanmamışlardı… “sen gerçek olamazsın demişlerdi” bana… varlığıma, sözlerime, bakışlarımdan taşan sevgiye…. Benim ben olduğuma bile….
Yargılamakla suçladılar beni hayat…. Kadın yanımın hissettiklerini yargılamaktan utanmadılar ancak… hislerimi yargıladılar… ben kadındım ya… öyle olur bir anne çünkü….neden öyle hissetmiş olabileceğime hiç aldırmadılar biliyor musun….
Bir taşla iki kuş vurmaya çalışırlarken bile susuşlarıma aldırmadılar… ne mi oldu onlara… beni sana bırakıp gittiler. Hiç affetmeyeceğim biliyor musun… bana yapılan, sevgime yapılan bu haksızlığı hiç affetmeyeceğim… onlar yanıbaşlarındaki ruhsuzluğu ve sevgisizliği tercih ettiler… yalanların böylesi güzel olabileceği aklıma gelmezdi… yalanların altında yıkamışlar beni… bilmiyordum, yine kendileri anlattılar….şimdi bak senin kollarınayım yine… yap, canın ne istiyorsa yap bana… çıkmaz sesim. Seni de hiç affetmeyeceğim ancak bil!
Özge Büyük
